171

اینجا یک فضای خودساخته است. که من در آن اقامت دارم. رفت و آمد آزاد است. می بینید و می گذرید. من می بینم و غرق می شوم. می بینم و فرو می ریزم. روح من انحنا دارد. اینجا مجالی است که به خودم نزدیکتر شوم. و زبونی ام را روی این هستی بهتر بشناسم. من می توانم بسی چیزها را از دست بدهم تا یک "آن" را زندگی کنم. من همیشه در تهی حرف هایم پنهانم. صدای من از آنجا رساتر به گوش می رسد. در تهی ها نگاه از پرواز خود باز نمی ماند. انگار در تهی هنوز چیزها شکل نگرفته اند. هنوز شور آفرینش در گردش است. هر چیز ساخته و پرداخته سردی می آورد. اینجا طبیعت من است. روح من جاری است. مراقب باشید.

من...