من

گاهی وقت ها باید همه چی را صفر کرد. چشم هایت را، گویی هیچ ندیده ای. گوش هایت را، گویی هیچ نشنیده ای. دست هایت را، گویی هیچ لمس نکرده ای. پاهایت را، گویی هیچ نرفته ای. مغزت را، گویی هیچ ندانسته ای/ نفهمیده ای. ذهنت را، گویی خالی از خاطره ای/ فکری. روحت را/ قلبت را/ وجودت را، گویی خالی از حسی/ زخمی/ طعمی... گاهی وقت ها باید همه چی را صفر کرد. همچو نوزادی پا به دنیا گذاشته، غرق خون و کثیفی، بی دفاع، بی نام، بی آنکه هنوز کسی باشی، بگذاری یکی بی آنکه بدانی چرا، محکم بزند پشتت و تو زار زار گریه کنی......

ادامه مطلب